Perski uczony, filozof i lekarz (około 980 - 1037).
Jego łacińskie nazwisko wywodzi się ze zniekształconego Ibn Sina, pod którym znany był w Persji.
Urodził się najprawdopodobniej jako syn urzędnika podatkowego.
Już jako dziecko musiał być uzdolniony - w wieku 10 lat był biegły w Koranie i w dziełach klasyków arabskich. Przez kolejne lata studiował prawo, filozofię i nauki przyrodnicze.
Jako 17-latek zwrócił swoją uwagę na zagadnienia związane z medycyną i podobno stwierdził, że to nie jest trudne... Rok później był już biegłym i uznanym medykiem do tego stopnia, że wezwany został do świadczenia usług samanidzkiemu władcy Nuh Ibn Mansurowi, który w podzięce za jego usługi pozwolił mu korzystać z biblioteki królewskiej, zawierającej wiele rzadkich, a nawet unikatowych książek. 
Mając do dyspozycji tak bogaty materiał i niezwykle chłonny umysł, Awicenna gotów był do napisania swojej pierwszej książki już w wieku lat 21.
W sumie, Awicenna napisał ponad 450 dzieł z szerokiego zakresu wiedzy, w tym przełomowy Kanon medycyny (który wywarł prawdopodobnie większy wpływ na średniowieczne nauczanie medycyny, niż dzieła Galena), oraz Księgę uzdrowień, łącząc w nich myśl Arystotelesa z filozofią islamską i medycyną.
Jest uważany za jednego z najważniejszych uczonych w historii świata, często nazywany "ojcem nowoczesnej medycyny", a jego Kanon medycyny (Al-Qānūn fī al-ṭibb) był uznanym podręcznikiem medycznym w Europie, aż do XVII wieku.
Oprócz medycyny zgłębiał metafizykę, logikę, psychologię. Pisał o astronomii, alchemii, matematyce i poezji, jego dorobek obejmuje około 240 zachowanych prac.
Prowadził badania geologiczne, a zaproponowany przez niego podział minerałów na metale, sole, kamienie, ziemie i kopaliny, choć dziś nieaktualny, był stosowany do początku XVIII wieku.
