Sprzedawane tam są również inne produkty medyczne (np. opatrunki czy środki higieniczne). Sam termin pochodzi od greckiego "apotheke" co oznacza przechowywać.
We wczesnym średniowieczu określano tym mianem zwykłe kramy, w których można było przede wszystkim kupować rzeczy zupełnie niezwiązane z medycyną.
Były to np. sprowadzane z zagranicy kakao i czekolada, ale również wyroby domowe, takie jak masło czy mleko. Produkowano tam również alkohole, tzn. piwo i wino, które sprzedawał ówczesny farmaceuta zwany bimbrownikiem, lub aptekarzem.
Nie trzeba chyba pisać, że historia lekarstw i ich wytwarzania jest znacznie starsza. Od zarania dziejów, zielarki czy szamani przekazywali tajemną wiedzę wybranym osobom z pokolenia na pokolenie. Ta wiedza dawała moc uzdrawiania, oraz sekretne przepisy na różnego rodzaju proszki, napary i wyciągi pochodzenia roślinnego i zwierzęcego.
Początkowo (w starożytności) leczeniem chorych zajmowali się głównie kapłani - traktowali to jako służbę bogom. Budowano nawet specjalne świątynie, w których uzdrawiano chorych i opatrywano rany.
W Egipcie najwięcej świątyń zdrowia poświęconych było bogowi Imhotepowi.
Z kolei w Grecji wybudowano ponad 300 świątyń, które poświęcono Asklepiosowi. Już w VI wieku p.n.e. obok lekarzy-kapłanów, leczeniem chorych zajmować się również zaczęli lekarze świeccy, którzy wykorzystując swoją wiedzę teoretyczną i doświadczalną, zapoczątkowali okres naukowego rozwoju medycyny i nauki o lekach. Jednym z nich był Pitagoras.
W późniejszym okresie czasu pojawiła się zamknięta grupa zawodowa, w której zawód lekarza przechodził z ojca na syna - tzw. asklepiadzi.
Z tej grupy wywodził się Hipokrates. Byli to lekarze-aptekarze, którzy oprócz opieki nad chorymi, zajmowali się również przygotowywaniem dla nich leków.
Prawie do końca XII wieku, nie było żadnych unormowań prawnych, określających skład i sposób wytwarzania leków przez apteki lekarskie. Leki robiono w oparciu o różne przepisy, oraz indywidualne zlecenia lekarza. Zajmowali się tym uczniowie i pomocnicy pod nadzorem lekarza-aptekarza, a kiedy brakowało jakiegoś składnika, zastępowano go według własnego uznania innym.
Gotowe lekarstwa sprzedawano we własnych lokalach i miejscach wyznaczonych przez władze miasta. Na miejskich targowiskach wytworzone leki sprzedawano w kramach aptecznych, czy aptekach kramarskich.
Pierwsze wzmianki historyczne dotyczące aptekarstwa i organizacji aptek ogólnodostępnych, pochodzą dopiero z przełomu wieku XII i XIII. Najstarsze wzmianki o takich placówkach dotyczą południowej Francji, oraz ówczesnego Królestwa Sycylii, gdzie regulacje w tej sprawie w postaci odpowiednich ustaw wydał sam król Sycylii, Fryderyk II.
Wtedy również dokonany został rozdział zawodu lekarza od aptekarza, oraz określono aptekarstwo, jako samodzielny zawód i zobowiązano aptekarzy do złożenia przysięgi, iż wszystkie czynności aptekarskie będą wykonywać sumiennie, a leki wytwarzać będą zgodnie z recepturą - nieprzestrzeganie postanowień zawartych w tych aktach prawnych zagrożone było sankcjami karnymi, karą pieniężną, utratą majątku, a nawet karą śmierci.
Na mocy Deklaracji z Melfi (rok 1241), powstały pierwsze apteki ogólnodostępne, jako jednostki samodzielne we wszystkich dzielnicach Królestwa Sycylii. Lekarze, którzy zdecydowali się prowadzić aptekę, tracili prawo leczenia chorych, a ci, którzy chcieli nadal prowadzić praktykę lekarską, nie mogli wytwarzać leków.
Jak z tego wynika, profesja aptekarza wywodzi się nie od zawodu kupca, ale od lekarza, podobnie: współczesna apteka wywodzi swe korzenie nie od kramu aptecznego, lecz apteki lekarskiej.
Ciekawostka:
Najstarsza apteka świata, to Apteka Santa Maria Novella we Florencji. Założyli ją dominikanie już w 1221 roku. Sprzedawali w niej balsamy, maści i leki, które wytwarzali z uprawianych przez siebie ziół.
Do dzisiaj sprzedawana jest tam woda różana, której recepturę opracowano w 1381 roku jako środek dezynfekujący.
