Pomiędzy tymi lustrami umieszczone są kolorowe szkiełka lub kamyki, których zwielokrotnione odbicia tworzą symetryczne, różnobarwne wzorki (figury), zmieniające się przy obracaniu kalejdoskopu, co wywołuje przemieszczanie się szkiełek.
W typowym kalejdoskopie jeden koniec rurki zamknięty jest kawałkiem matowego szkła, lub półprzezroczystego plastiku, a w drugim końcu znajduje się mały otwór do zaglądania.
Kalejdoskop został wynaleziony przez szkockiego fizyka Davida Brewstera w 1816 roku, podczas przeprowadzania doświadczeń z polaryzacją światła.
Swój wynalazek opatentował w 1817 roku z założeniem, że jako przyrząd naukowy, będzie również służyć do projektowania wzorów przy produkcji dywanów.
Sir David Brewster nazywając swój wynalazek kalejdoskopem, wykorzystał greckie słowa: kalós (piękny), eídos (kształt) i skopé (obserwować).
Kalejdoskop szybko rozpowszechnił się jako zabawka, a dzięki prostocie w używaniu, w XIX wieku istniał na niego ogromny popyt.
Dzięki temu, sam wynalazca stał się słynny w ówczesnej Europie.
