Opatentowany w 1834 roku przez brytyjskiego matematyka Williama George'a Hornera zoetrop, składał się z cylindra z pionowo wyciętymi szczelinami, oraz sekwencji obrazów przedstawiających kolejne etapy ruchu, umieszczonych wewnątrz tego cylindra.
Po wprawieniu w ruch bębna (na przykład przy pomocy korbki), widz widział obrazki tylko w momentach, gdy szczeliny znajdujące się bezpośrednio przed jego oczami, w krótkim odstępie czasu odsłaniały statyczne obrazki znajdujące się na przeciwległej ściance.
Gdy oglądamy szybko jeden obrazek za drugim, tworzy się złudzenie ruchu.
Inaczej mówiąc, urządzenie wykorzystywało efekt stroboskopowy, czyli zjawisko występujące, gdy poruszający się obiekt oświetlimy migającym światłem.
Kiedy ciało wykonuje ruch obrotowy, albo zawarte na nim wzory powtarzają się, następuje nieprawidłowe wrażenie zwolnienia ruchu, a nawet ma się wrażenie, że ciało się zatrzymało.
To zjawisko wykorzystuje się do obserwacji i fotografowania ruchu ciał, które szybko się poruszają.
W gruncie rzeczy chodzi o to, że siatkówka naszego oka dostrzega błysk światła dla pełnej dziesiątej sekundy. Jeśli światło miga z taką lub mniejszą częstotliwością, siatkówka spostrzega to światło jako świecące w sposób ciągły.
Chcąc wykorzystać efekt stroboskopowy, obrazy powinny być oddzielone chwilami ciemności - do tego właśnie służyły odstępy między wyciętymi szczelinami w bębnie zoetropu.
Zobacz o co w tym chodziło:
