W 1884 roku, w oparciu o wykorzystanie wynalezionej w 1875 roku przez Ernesta von Siemensa pierwszej komórki fotoelektrycznej, skonstruował obrotową tarczę ze spiralnie rozmieszczonymi otworami, przez które przechodził promień świetlny wybierający obraz.
Przy pomocy tego urządzenia, będącego prototypem telewizji, potrafił dokonać mechaniczno-optycznej analizy i syntezy obrazu.
Tzw. tarcza Nipkowa, znalazła zastosowanie we wczesnych systemach telewizji, m.in. w systemie Szkota Johna L. Bairda, któremu w 1924 roku udało się skonstruować aparaturę przekazującą zarysy przedmiotów.
