Rodzaj wyrobu ściernego, przeznaczonego do obróbki ściernej powierzchni różnych przedmiotów.
Pierwsze informacje o czymś co mogło przypominać dzisiejszy papier ścierny, pochodzą z XIII-wiecznych Chin. Wówczas przyklejano do pergaminu (za pomocą naturalnych klejów), pokruszone muszle, nasiona i piasek.
Ale tak naprawdę, historia papieru ściernego jaki znamy, rozpoczęła się w Anglii. W roku 1833, John Oakey zapoczątkował w Londynie masową produkcję tzw. papieru szklanego (szklistego), udoskonalając techniki klejenia drobinek szkła do podłoża. Ten angielski wynalazca założył wkrótce potem firmę "John Oakey i synowie", w której produkowano papier ścierny i inne materiały szlifierskie.
W roku 1834 maszynowy proces produkcji papieru ściernego opatentowano. 
Musiało minąć prawie sto lat, żeby w roku 1921, w USA, firma 3M wprowadziła na rynek rewolucyjny papier ścierny typu "Wetordry", który dzięki wodoodpornemu spoiwu umożliwiał szlifowanie na mokro.
Dzisiaj papier ścierny występuje zazwyczaj w postaci arkuszy (formatu A4) lub taśm grubszego papieru (lub płótna), na którego jednej ze stron znajduje się tzw. nasyp - czyli warstwa ziarna ściernego przyklejonego do podłoża.
Takim materiałem ściernym jest zwykle korund (Al2O3), lub karborund, które mają twardość w skali Mohsa aż 9 - ustępując tylko diamentowi i węglikowi krzemu.
