Najczęściej jest to skóra owcza, cielęca lub kozia, był sporadycznie używany w Egipcie już od XIII wieku p.n.e.
Nazwa pergamin pochodzi od miasta Pergamon w Azji Mniejszej, gdzie w końcu III wieku p.n.e. rozwinęła się jego produkcja - ponoć w następstwie wstrzymania przez Egipt dostaw papirusu do Pergamonu.
Ptolemeusz V Epifanes chciał podobno w ten sposób zapobiec rozwojowi tamtejszej biblioteki, która rywalizowała z aleksandryjską.
Pergamin najwyższej jakości sporządzano ze skór młodych zwierząt. Po usunięciu sierści skórę skrobano, moczono w wodzie wapiennej, suszono i wygładzano.
Pergamin był zbyt mało elastyczny, aby sporządzać zeń zwoje, toteż cięto go na karty, które razem zszywano (w ten sposób powstała na początku II wieku używana do dziś forma książki, czyli tzw. kodeks).
Pomimo wysokiej ceny (na niewielką książkę o 200 stronicach zużywano skóry tuzina owiec), pergamin zyskał popularność w II i III wieku.
Wprowadzenie papieru w średniowieczu ograniczyło użycie pergaminu do dokumentów urzędowych.
