Wieżowiec (potocznie drapacz chmur), to kilkudziesięciokondygnacyjny budynek o stalowej konstrukcji szkieletowej.
Historia wieżowców zaczęła się w Stanach Zjednoczonych, pod koniec XIX wieku.
Wcześniej, przed nadejściem XIX wieku, budynki wyższe niż sześciopiętrowe, należały do rzadkości. Wielka liczba schodów była niepraktyczna dla mieszkańców, problemy sprawiało też uzyskanie ciśnienia niezbędnego do wyniesienia wody na wysokość większą niż 15 metrów. 
Mimo tego, wysokie budynki mieszkalne powstawały w niektórych miejscach nawet już w XVI wieku - przykładowo w Edynburgu (Szkocja) mur obronny wytyczał ściśle granice miasta i dlatego, z powodu ograniczonej powierzchni, domy budowane wzdłuż ulic stawały się wyższe, powszechnymi były 11-piętrowe, a zdarzały się nawet 14-piętrowe.
Pierwotnie, drapaczem chmur określano w żeglarskiej terminologii wysoki maszt lub żagiel. Później miano to przylgnęło do wysokich budynków, jako wyraz publicznego zachwytu nad potężnymi konstrukcjami wznoszonymi w tamtych czasach w Chicago i Nowym Jorku. 
Żeby jednak powstały te imponujące nowoczesne budowle, trzeba było najpierw wynaleźć stal (stalowa konstrukcja szkieletowa odciążyła ściany nośne), szkło, żelbet, wydajne pompy wodne, oraz windy.
Wcześniej budynki wznoszono za pomocą tradycyjnych technik murarskich, które (wraz z powstaniem biurowca wysokiego na 60 metrów - Monadnock Building) wyczerpały swoje możliwości w roku 1893. 
Pierwszym wieżowcem, uznawanym za pierwszy drapacz chmur na świecie, był zbudowany w roku 1885 w Chicago Home Insurance Building, który miał 10 pięter i mierzył 42 metry wysokości.
W latach 20-tych i 30-tych XX wieku rozpoczął się prawdziwy wyścig o rekord wysokości. Powstały budynki, takie jak Chrysler Building mający 77 pięter i wysoki na 319 metrów (rok 1930), oraz Empire State Building mający 103 piętra i wysoki na 381 metrów (rok 1931) w Nowym Jorku.
Teraz w Stanach Zjednoczonych istnieje niepisana reguła, według której za wieżowiec uznawany jest budynek o wysokości przekraczającej 150 metrów.
Obecnie środek ciężkości budownictwa wysokościowego przesunął się do Azji i na Bliski Wschód. Obecnym rekordzistą jest Burdż Chalifa w Dubaju (828 metrów), oddany do użytku w 2010 roku.
W 2024 roku na świecie istniało 236 wieżowców o wysokości ponad 300 metrów.
W Polsce, w roku 1908 wybudowano w Warszawie mierzący 58 metrów budynek PAST-y (pierwotnie należący do szwedzkiego Towarzystwa Akcyjnego Telefonów Cedergren). W momencie powstania był on najwyższym budynkiem Imperium Rosyjskiego, oraz najwyższym budynkiem mieszkalnym w Europie.
Od 1934 roku najwyższym budynkiem w Polsce, i jednym z najwyższych w Europie, był warszawski wieżowiec Prudential o wysokości 66 metrów.
Niewiele ustępował mu ukończony także w 1934 roku i zbudowany w Katowicach Drapacz Chmur, o wysokości 62 metrów.
Wybudowany w latach 1952-55 w Warszawie Pałac Kultury i Nauki, w momencie otwarcia był drugim pod względem wysokości budynkiem Europy po Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym.
