Ten uwodniony, mieszany siarczan glinu, czyli ałun, był używany jako środek antyseptyczny przez starożytnych Greków. Przykładowo: Hipokrates zalecał przemywanie ran przegotowaną wodą deszczową z winem, oraz przysypywanie ich ałunem i siarczanem miedzi.
Tego rodzaju postępowanie z pewnością miało działanie odkażające.
Znano i używano go też w starożytnym Egipcie i Mezopotamii.
Był używany był do garbowania skór, do tamowania krwawień, a nawet do przeprowadzania testów ciążowych.
Ałun, który był wydobywany m.in. w kopalniach Bliskiego Wschodu, służył też do utrwalania kolorów na tkaninach, oraz jako odtrutka w zatruciach związkami ołowiu. W średniowieczu próbowano go używać (z mirrą) do leczenia łysiny.
Dzisiaj można spotkać ałun w różnych postaciach: kawałek skały w formie nieoszlifowanej lub polerowanej, oraz w różnych kształtach.
Jest stosowany jako antyperspirant, który niweluje przykry zapach potu. W postaci proszku jest używany do pielęgnacji stóp, jako zasypka do obuwia, skarpet.
W dalszym ciągu używany jest do tamowania niewielkich krwawień powstałych np. przy goleniu.
Podobno można go użyć do klejenia szkła, porcelany oraz glinianych naczyń - wystarczy podgrzać ałun nad ogniem np. na starej łyżce, żeby się rozpuścił, a potem smarować nim i łączyć pęknięte miejsce.
