Obok korony i jabłka należy do tzw. regaliów (łac. regalis = królewski) - czyli oznak i symbolów władzy monarszej.
Berło jest znane od starożytności - początkowo była to zwyczajna laska, używana przez pasterzy i osoby starsze, ale już w starożytnym Bliskim Wschodzie Sumerowie przedstawiali swoich królów jako pasterzy, którzy opiekują się swoim ludem - berło zyskało wówczas znaczenie symbolu władzy.
Jako broń obuchowa, było znane i stosowane w starożytności, w formie metalowej maczugi z kulą wyodrębnioną poniżej wierzchołka i z drewnianym uchwytem.
Z upływem czasu, berło (jako symbol władzy) miało przypominać władcy o jego obowiązku karania niegodziwych, pouczania błądzących i wspierania upadłych.
Władca mógł używać berła do ułaskawiania więźniów i skazańców.
Ten symbol przyjęto najpierw w judaizmie, a następnie w chrześcijaństwie - berło dało początek pastorałowi biskupiemu, jako symbolowi obrony "owieczek" (wiernych), a w kontekście świeckim - poddanych.
