Polega na tworzeniu obrazu przez wykładanie powierzchni przedmiotów drewnianych (zwłaszcza mebli) innymi gatunkami drewna, czasem podbarwianymi, bejcowanymi lub podpalanymi.
Wstawki tworzące wzór geometryczny, ornamentalny lub scenę obrazową, umieszcza się w miejscu usuniętych fragmentów z powierzchni przedmiotu.
Niekiedy intarsja jest mylona z inkrustacją, w której do celów zdobniczych wykorzystuje się metal, kamień czy masę perłową.
Technika znana już w starożytności, została rozwinięta w okresie baroku i renesansu. 
Najstarszym zachowanym przedmiotem jest sarkofag z cedru z około 2000 p.n.e. znaleziony w Egipcie.
Początkowo żłobiono wgłębienia w płycie drewnianej o określonym zarysie i wypełniano je odpowiednio przyciętymi płaskimi kawałkami drewna. W ten sposób drewno płyty stanowiło tło całej kompozycji, później zaczęto wykorzystywać naturalne kolory drewna, sklejając ze sobą na przemian jasne elementy z ciemnymi.
Na przełomie XII i XIII wieku sztuka intarsji pojawiła się w Europie. W miarę doskonalenia technik cięcia drewna, zwiększył się dostęp do materiału dekoracyjnego pozyskiwanego z korzenia orzechowego, jesionu węgierskiego, czy drzew owocowych.
Jeszcze później - w XV wieku - nauczono się barwić kawałki okleiny, przy jednoczesnym zmniejszeniu jej grubości do około 3 milimetrów. Do cięcia używano cienkiej piłki (włośnicy). Pozwoliło to na jednoczesne cięcie dwóch i więcej warstw, co wykorzystywano do uzyskania efektów lustrzanych, naprzemiennych jasnych i ciemnych elementów ornamentu.
Wzór naklejano na arkusz papieru, a następnie drugą stroną klejono na deskę, używając stolarskiego kleju i prasy. Po wyschnięciu papier odklejano, a powierzchnię gładzono.
W Polsce rozkwit intarsji (po staropolsku zwanej nasadzaniem) nastąpił w XVII wieku, głównie w Toruniu - od około 1730 roku stała się ona dominującą techniką zdobniczą w toruńskim stolarstwie artystycznym.
W XIX wieku intarsja pojawiała się już tylko sporadycznie.
Współcześnie jest to już ginąca technika i bardzo niewiele osób zajmuje się wykonywaniem intarsji. Tworzą oni nie tylko zdobienia na meble drewniane i elementy wyposażenia wnętrz, ale również zajmują się tzw. "malowaniem drewnem".
Wykorzystanie dwóch różnych materiałów, np. drewna hebanowego i kości słoniowej, do dekoracji powierzchni, określane jest słowem markieteria - pochodzącym z języka francuskiego.
