Zbudowany jest z warstwy tkaniny, oraz warstwy litego polichlorku winylu (produkt polimeryzacji winylu produkowany na dużą skalę ze względów ekonomicznych), który stanowi powierzchnię zewnętrzną, a także niekiedy z warstwy środkowej - ze spienionego polichlorku winylu.
Bardzo często powierzchnia skaju swoją fakturą do złudzenia przypomina skórę.
Do jego wynalezienia prawdopodobnie przyczynił się angielski wynalazca Thomas Hancock, a miało to miejsce około roku 1824, podczas jego eksperymentów z gumą. Rok później Hancock opatentował sposób wytwarzania sztucznej skóry z użyciem roztworu gumy i różnych włókien.
Dobór składników: rozpuszczalniki, olej, węgiel i terpentyna, był inspirowany wcześniejszymi eksperymentami Charlesa Macintosha.
Ze względu na brak przepuszczalności pary wodnej, skaj stosowany jest głównie do wyrobu przedmiotów galanteryjnych. Stosuje się go czasem w pokryciach tapicerskich, głównie ze względu na niższą cenę w porównaniu do prawdziwej skóry.
Najlepiej czyścić skaj za pomocą białej wazeliny kosmetycznej.
