Turban używany jest często w Indiach, krajach Półwyspu Arabskiego, w Iranie i Afganistanie, oraz w muzułmańskich krajach Afryki m.in. w Sudanie. Turbany były też niegdyś noszone przez Żydów i chrześcijan i często zdobiono je ornamentami i pawimi piórami.
Jego nazwa prawdopodobnie wywodzi się z języka perskiego: دلبنت dulband. Jest noszony w różnych kulturach, stąd też różne są jego nazwy - po arabsku عمامة; ‘imamah, turecku - tülbent, w hindi - pagri.
Najstarszy znany wizerunek turbanu męskiego (w postaci rzeźby) pochodzi z Mezopotamii i datowany jest na 2350 rok p.n.e.
Jest zwijany ręcznie z tkaniny bawełnianej o długości do 4 metrów i co ciekawe, nie ma jednej metody jego zwijania. Sposobu wiązania turbanu muzułmanie uczą się przede wszystkim od starszych (np. ojców).
Stąd też różny ich wygląd w poszczególnych krajach. Nieco zmodyfikowane turbany używane są też przez kobiety - tak było na przykład w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku.
Dzisiaj panie noszą turbany zazwyczaj na plaży, jako ochronę głowy przed słońcem, lub jako dodatek do eleganckich wieczorowych kreacji.
Inne podobne nakrycia głowy to na przykład mitra (inaczej infuła), noszona przez hierarchów katolickich, lub kefija noszona w krajach arabskich.
