Do kleszczyn (czasem metalowych) przymocowywano skórzany lub filcowy miękki podkład.
Jest to rodzaj jarzma używanego do zaprzęgania zwierząt pociągowych do ciągnięcia wozu, pługa, itp.
W zwykłej uprzęży koń może pociągnąć około 60 kilogramów, bo przy większych ciężarach uprząż uciska tchawicę konia - wynalazek chomąta pozwolił maksymalnie wykorzystać siłę pociągową zwierzęcia ciągnącego pojazd lub pług.
W Polsce używane są chomąta: krakowskie (najbardziej rozpowszechnione), śląskie (przystosowane do pojazdu na wysokich kołach), podlaskie (o ruchomych dolnych częściach kleszczyn stosowane najczęściej z dugą) i angielskie.
Uprząż to ubiór zwierzęcia pociągowego, głównie konia, stanowiący element zaprzęgu; składa się z części: ciągnących, wstrzymujących, kierujących i łączących; rozróżnia się 2 rodzaje uprzęży: chomątową i szorową; w uprzęży chomątowej częścią ciągnącą jest chomąto z pasami lub postronkami pociągowymi.
W uprzęży szorowej odpowiednikiem chomąta jest napierśnik.
Bydło robocze ciągnęło za pomocą jarzma, bądź odpowiednio zmodyfikowanych chomąt lub szorów.
Warto w tym miejscu wspomnieć również o zabezpieczeniu końskich kopyt. W I wieku n.e. Rzymianie wymyślili sposób ochrony kopyt końskich przed twardym gruntem. Stworzyli hiposandał (dosłownie "koński but"), przywiązywany do kopyta. Dużo później, bo dopiero około IX wieku n.e. pojawiły się podkowy (żelazne sztabki wygięte w łuk), przybijane gwoździami do końskich kopyt. Nie tylko chroniły nogę konia, ale dawały lepszą przyczepność.
Podkowa to wynalazek z Bizancjum.
