Wynalazcą był prawdopodobnie Dionizy z Aleksandrii (grecki inżynier z III wieku p.n.e.).
Była to powtarzalna wyrzutnia bełtów, zbudowana na bazie balisty i skorpiona, i podobnie jak balista - czerpała swoją moc ze skręconych wiązek ścięgien.
Jej dość skomplikowany mechanizm powodował, że za każdym obrotem korby naciągała się cięciwa, bełt opadał na łoże, a na koniec zwalniał się mechanizm i wystrzeliwał pocisk.
To sprawiało, że była to broń, którą cechowała największa szybkostrzelność spośród wszystkich starożytnych machin bojowych.
Proces powtarzał się do czasu, aż brakło strzał w magazynku.
Filon z Bizancjum opisał mechanizm polybolos - pozostawił m.in. szczegółowy opis kół zębatych, które uruchamiały napęd łańcuchowy (najstarsze znane zastosowanie takiego mechanizmu), i które umieszczały strzałę za strzałą w szczelinie wystrzeliwania.
Strzały były umieszczone w drewnianym magazynku lejkowym (mogącym pomieścić kilkadziesiąt pocisków), który był umieszczony nad łożem, gdzie lądował bełt przed oddaniem strzału.
Można tutaj zaryzykować twierdzenie, że polybolos to praprzodek kartaczownicy, którą grubo ponad 2000 lat później skonstruował Richard Gatling.
