Materiał z rogowych płytek, pokrywających pancerz żółwi szylkretowych.
Nazwa wywodzi się z języka niemieckiego, w którym słowo Schildkröte oznacza właśnie żółwia. Dawniej równie często używano słowa szylkret co szyldkret.
Jest zbudowany z białka podobnego do białka tworzącego rogi i pazury zwierząt, które tworzy przeświecającą masę mającą ciepłą, żółtą barwę z jaskrawymi, brązowymi cętkami. Pod mikroskopem widać je jako okrągłe, barwne kropki.
Szylkretem nazwano płytki rogowe okrywające karapaks, czyli grzbietową część pancerza żółwia morskiego, który był używany już od czasów starożytnych.
Starożytne greckie czary lub liry często były wykonywane z całej skorupy. Natomiast zamożni starożytni Rzymianie chętnie kupowali meble ozdobione inkrustowanym fornirem z szylkretowej skorupy, oraz drobne przedmioty, tzw. galanterię dekoracyjną.
Skorupa szylkretowa była szeroko stosowana, aż do zakazu handlu w 2014 roku.
Pomimo swojej wysokiej ceny skorupa żółwia była atrakcyjna dla producentów i konsumentów, ze względu na jej piękny cętkowany wygląd i trwałość. 
Zwykle w cienkich plastrach lub kawałkach, używano jej do produkcji różnorodnych przedmiotów: grzebieni i
szczotek, oprawek okularów, zapięć, broszek, czy obsadek piór.
Małe luksusowe przedmioty, takie jak tabakiery, małe pudełka czy ramki, dekorowano intarsjami z metali szlachetnych i klejnotów zamocowanych w masie szylkretowej. Pierwszym, który wykorzystał w ten sposób szylkret, był stolarz króla Francji Ludwika XIV, Charles André Boulle.
Obecnie szylkret jest rzadko stosowany.
