Został skonstruowany w roku 1877 przez francuskiego wynalazcę Émile Reynaud.
Było to urządzenie umożliwiające oglądanie ruchomych obrazów, w formie bębna obrotowego, w którym znajdowała się taśma filmowa.
Praksinoskop (inna nazwa - praksynoskop) przypominał swoją zasadą działania skonstruowany wcześniej zoetrop.
Swoje obrazki Reynaud rysował najpierw na taśmach papierowych. Kiedy w 1887 roku Hannibal Goodwin wynalazł nitrocelulozową błonę fotograficzną (pierwszy przezroczysty i elastyczny materiał filmowy), to już rok później Reynaud opracował pierwszą taśmę filmową z perforacją.
Wykorzystując połączenie praksinoskopu z latarnią magiczną, Reynauld założył w Paryżu Teatr Optyczny, gdzie organizował projekcje swoich własnoręcznie malowanych animacji - przodek kina.
